Publiek en organisatie IronMan Maastricht maken van elke atleet een winnaar

Niet zo gek veel takken van sport kennen alleen maar winnaars. Logisch. Verlies en winst horen nou eenmaal bij wedstrijdsport. Die logica geldt ook voor de IronMan, tenminste op papier. In de praktijk wordt iedere sporter door publiek en organisatie van start tot finish op het schild gehesen en als een winnaar toegejuicht.

Dat victorie kraaien komt het meest tot de verbeelding aan de finishlijn. Zo bleek zondag maar weer eens in Maastricht. Niet alleen de magische woorden You Are an IronMan schalde talloze keren door de speakers; daar aan de finish verkeerde het publiek onuitputtelijk en veel decibels producerend in vervoering; geen atleet uitgezonderd ontkwam aan de indruk de winnaar te zijn van iets groots. 

Fotograaf Laurens Bouvrie deed zijn eigen IronMenneke en volgde van de ochtend tot de late middag het spektakel; hij trachtte vooral de verrichtingen van het Maastrichtse relay-team De Mosasaurussen te volgen. 

Terwijl de laatste mensen na een nacht uitgaan huiswaarts keren prepareren vanaf een uur of zes in de ochtend zich steeds meer sporters op een dag, zoals dat zo heldhaftig heet, bloed, zweet en tranen. Aan het eind van de dag blijkt dat het gelukkig vooral zweet is dat de atleten uit hun lijf hebben laten vloeien en op een goede tweede plaats tranen van geluk en emoties. 

Tussen die honderden mensen staat relaxt Maastrichtenaar Bertil Kaanen. De gewezen topzwemmer (MZ & PC) en in zijn tienerjaren ook talentvolle keeper bij MVV maakt zondag 7 augustus deel uit van het het relay-team de Mosasaurussen. Neen, hij en zijn teamgenoten MVV- en PSV-icoon (en cultheld bij onder meer FC Liverpool, Hamburger SV en Allemania Aachen) Erik Meijer en de wereldrecordhouder marathon voor 70plussers,  stadsgenoot Grijze Keniaan Jo Schoonbroodt, worden die zondag geen IronMan. Dat word je immers alleen als je op eigen kracht zowel de 3,8 km zwemmen, de 180 km fietsen en 42 km en 195 meter rennen (Marathon) weet te overwinnen. Dat zal de pret niet drukken ze te volgen.  Dit Maastrichtse trio staat voor onverzettelijkheid, plezier in sport en prachtige kameraadschap. Later blijkt dat het drietal - samen goed voor een kleine 190 levensjaren - een machtige tijd weet neer te zetten. 

Terug naar de start. Het vertrek, meer nog het laatste half uur voor de start, wordt de sensatie van iets groots en belangrijks letterlijk voelbaar. Daar waar de honderden sporters als lemmingen op elkaar staan en niet kunnen wachten te water te gaan; daar voel je bijna letterlijk de hormonen en de testosteron tegen je aan botsen. Bij het startpunt in Wyck wordt het publiek opgezweept door één van de vele ‘Theo Koomen’s’ die IronMan Maastricht in huis heeft. Ja, ook die ceremoniemeesters van dit sportfeest doen op eigen wijze aan topsport. 

Een topsporter is Math - d’n Ingel - Hardy nooit geweest. Wel een topvent die weet hoe je met veel plezier en een heel groot hart kunt leven. Aan het eind van de dag en de ochtend erna lopen Italianen, Zuid-Amerikanen, Duitsers, Engelsen…… kortom alle deelnemers met een prachtig IronMan T-shirt waarop D’n Ingel vaan Mestreech prijkt. Bij de start krijgt Math de eer om de sporters weg te schieten.