Afscheid Bart en Danique Stroucken ook symbool wederopstanding Maastrichts verenigingsleven

Dinsdagavond werd afscheid genomen van de naar Oostenrijk emigrerende Bart en Danique Stroucken. Het koppel gaat een hotel in Saalbach Hinterglemm beginnen. Maar behalve een 'Zervus' aan het koppel werd de avond het symbool van de herstart van het Maastrichtse verenigingsleven. 

Bart Stroucken is namelijk de afgelopen jaren op verschillende manieren een belangrijke en vooral gewaardeerd lid geweest van Garderizzjemint De Kachelpiepers, 't Struyskommitee (organisatoren Preuvenemint) en Ronde Tafel 174 (organisator jaarlijkse Duckrace in Stadspark). De soezafonist van het keurkorps van de Maastrichtse stadsprins kwam als bestuurslid van het Struyskommitee nog een keer opdagen naar een plenaire vergadering. In een vergaderruimte boven café In den Vogelstruys zittend en daar met andere bestuursleden wat hamerstukken er doorheen jassend, hoorde hij rond de klok van negen het onmiskenbare geluid van een harmonie dan wel fanfare.

Vanaf dat moment kwam Bart Stroucken en even later ook eega Danique in een combinatie van een rollercoaster, heel veel emoties en vooral een warm bad terecht. De leden van drie hem zo dicht bij het hart liggende verenigingen - waar hij van meende al min of meer op andere wijzes afscheid van te hebben genomen - stonden en masse op het terras van het Vrijthof. 't Struyskommitee, RT 174 en de Kachelpiepers hadden - Danique maakte ook nog eens deel uit van dit prettige complot - besloten op een grootse manier afscheid te nemen van het tweetal.

En dat gebeurde. Speeches, medailles, cadeaus en heel veel applaus. Maar het - zeker audiovisuele - klapstuk van de avond was weggelegd voor Garderizzjemint De Kachelpiepers. In vol ornaat marcheerde het gezelschap eerst een klein rondje door hartje Maastricht. Om vervolgens Bart en Danique de eerste sjevraoje te bezorgen met een heuse Kachelpiepers-serenade. Die krijg je niet zomaar. Maar het werd nog 'erger': aan het eind van het 'officiële' programma werd het tweetal ook nog eens getrakteerd op een prachtige Hoera! Vivat Mestreech. De Maastrichtse hymne deed helemaal de emoties loskomen. Hinnevel, traone en 'auge vol oongeluif' waren deel van de apotheose van een avond, waarop het Maastrichtse verenigingsleven liet zien na bijna anderhalf jaar 'op slot te zijn geweest', nog altijd springlevend te zijn. Je zag het niet, zoals nooit, maar de Mestreechter Geis waarde met veel plezier tussen het gezelschap door.

Eind oktober verkast het koppel definitief naar Saalbach-Hinterglemm. Het kan bijna niet anders dan dat zij het populaire skioord een flinke injectie Maastrichtse joie de vivre gaan toedienen.